Kerstsfeer of wintersfeer

De precieze historische geboortedatum van Jezus Christus kennen we niet. In de eerste drie eeuwen van het christendom werd trouwens zijn geboortefeest nog niet gevierd. Alles draaide toen rond Pasen. De apostelen hadden Jezus gekend, hadden Hem zien lijden en sterven, én zij waren getuigen geweest van zijn opstanding. De opstanding was dan ook het eerste wat de apostelen verkondigden en vierden. Hiervoor kwamen ze samen op de ‘dag van de zon’, ofwel de zondag. 
In de winter bestond in de eerste eeuwen van onze tijdrekening wel het heidense feest van de ‘onoverwinnelijke zon’. Dat feest vierde men met veel lichtjes en vuur op de winterse zonnewende, dus rondom de 21ste december, wanneer de nachten korter worden en de dagen weer beginnen te lengen. Het ging om het feest van het nieuwgeboren licht. Dit feest werd stilaan een christelijk feest, het werd gekerstend. Zo ontstond 

Christmas’ ofwel Kerstmis. En het lag voor de hand wat men precies ging vieren op het feest van het nieuwgeboren licht: de geboorte van Jezus Christus zelf! Voortaan werd dus door christenen op het einde van december niet de winterse zonnewende gevierd maar de geboorte van diegene die gezegd had: “Ik ben het Licht van de wereld”. De algemene overtuiging was niet meer dat de zon als god moest worden vereerd, maar dat juist de mens-geworden God in Christus moest worden aanbeden. Hijzelf was toch de ‘onoverwinnelijke Zon’ voor de duistere, winterse wereld. 

In onze dagen gaat men terug van kerstening naar verwintering. Men gebruikt liever weer de heidense benamingen. Bijvoorbeeld wintermarkt i.p.v. kerstmarkt. Voor zo’n markt met lichtjes, cadeautjes, lekkernijen enz. is dat natuurlijk niet zo erg. Maar spreken we binnenkort ook over winterboom en wintersfeer? Het wordt dan allemaal zo winters, zo donker en zo koud in onze wereld. Terwijl God juist in een koude winternacht naar ons toe is gekomen om ons de warmte aan te bieden van zijn Liefde en zijn Vrede. 

Het gaat er maar om wat we eigenlijk ten diepste verlangen en hopen. Durven wij nog iets van God verwachten in dit leven en daarna? Is God toch niet de meest redelijke keuze als het uiteindelijk zal gaan tussen ‘Iets of ‘niets’, en tussen Zijn of ‘niet-meer-zijn’. De geboorte van Jezus vieren wil daarom zeggen: God én mens weer een kans geven. God weer zien geboren worden als mens, Hem zien groeien en zich weggeven voor ons geluk. Je hoeft daarbij niet alle moeilijke dingen eerst te geloven. Je kan beginnen met te kijken naar het kind, niet het kille winterkind, maar het kind van de warmste week: het Kerstekind, 

Goede vrienden, ik nodig u weer uit voor Kerstmis, voor het echte Kerstmis, en dus ook voor de echte Christus-mis: de middernachtmis of de hoogmis. In deze infofolder kan je zien dat we in die missen de koude wintersfeer willen doorbreken om de warme Kerstsfeer te doen zingen van Gods Licht. Van harte een zalig Kerstfeest!

Pastoor Karl Abts